Systemowa grabież

Lars Klingbeil zarzuca Unii, że posługuje się „mocnymi hasłami bez konkretnej polityki”. Zarzut ten jest godny uwagi, ponieważ pochodzi od człowieka, który siedzi na aparacie urzędowym rozbudowanym przez dziesięciolecia, którego jedynym celem jest przelewanie pieniędzy podatników do własnego środowiska. To nie jest krytyka. To bezczelność.

To, co zbudowała SPD, nie jest siecią w klasycznym tego słowa znaczeniu. Jest to ściśle powiązany system mediów, organizacji charytatywnych, fundacji, pełnomocników i programów wsparcia — sklep samoobsługowy o biblijnych rozmiarach.

Filar 1: Imperium medialne

SPD posiada poprzez swoją spółkę Deutsche Druck- und Verlagsgesellschaft udziały w około 30 niemieckich dziennikach, co plasuje ją w pierwszej dziesiątce największych grup wydawniczych w Niemczech.

Jeszcze bardziej perfidna struktura: w koncernie Madsack SPD formalnie posiada 23%, ale dysponuje ponad 40% głosów w zarządzie. Madsack prowadzi Redaktionsnetzwerk Deutschland (RND), które zaopatruje 60 regionalnych gazet codziennych. Kiedy czytelnicy otwierają rano swoją lokalną gazetę i czytają komentarz ponadregionalny, istnieje duże prawdopodobieństwo, że tekst ten pochodzi ze środowiska, w którym SPD ma wpływ na decyzje — bez tego, by było to zaznaczone w stopce redakcyjnej.

Mechanizm kontroli:

Była skarbniczka otwarcie przyznała: nawet przy 30–40% udziałach nic nie dzieje się bez zgody SPD. Kontrola nad planem biznesowym, zarządem, linią redakcyjną. Redaktor naczelny Frankfurter Rundschau, który nie chciał opublikować tekst krytyczny wobec SPD, stracił stanowisko szybciej, niż można było powiedzieć „wolność prasy”.

Perspektywa porównawcza:

Gdyby CDU lub AfD miały identyczną strukturę, program informacyjny Tagesschau przez trzy tygodnie relacjonowałby wyłącznie tę sprawę. Konstytucjonaliści w specjalnych audycjach mówiliby o „niszczeniu prasy”. W przypadku SPD: cisza.

Filar 2: Koncern pomocy społecznej

Arbeiterwohlfahrt (AWO) jest formalnie niezależna, ale w rzeczywistości tak ściśle powiązana z SPD, że rozdzielenie ich jest niemożliwe. Zatrudnia 145 000 osób w domach spokojnej starości, przedszkolach, poradniach – to ogromny koncern.

Struktura finansowania:

Tylko w ramach federalnego programu „Demokratie leben!” i powiązanych funduszy pomocowych w ciągu czterech lat do struktur AWO wpłynęło około 130 milionów euro z podatków. AWO pojawia się na listach beneficjentów 140 razy, a Niemieckie Zjednoczenie Związków Zawodowych DGB (historycznie blisko związane z SPD) 21 razy.

Skandale jako symptomy:

- Frankfurt nad Menem: funkcjonariusze AWO powiązani z SPD przyznali sobie sześciocyfrowe wynagrodzenia + samochody służbowe; rzecznik prasowy w wieku około 30 lat był studentem i zarabiał krocie.

- Meklemburgia-Pomorze Przednie: okręgowe stowarzyszenie AWO sfinansowało przedszkole na Majorce. Pani minister Drese z SPD skomentowała: „nie leży to w interesie kraju” — co w praktyce oznaczało: „nie leży w interesie SPD, aby ktoś się temu przyjrzał”.

Filar 3: Program wsparcia bez podstawy prawnej

„Demokratie leben!” — uruchomiony w 2014 roku przez Manuelę Schwesig, wyposażony w 182 miliony euro rocznie.

Problem strukturalny:

• inisterstwo przyznaje: nie ma przeglądu tego, kto co otrzymuje.
• Federalna Izba Obrachunkowa, służby naukowe Bundestagu oraz konstytucjonaliści od lat zwracają uwagę: program ten może być niezgodny z konstytucją — brakuje podstawy prawnej.
• Ministerstwo rozdziela trzy czwarte miliarda euro przez lata, bez odpowiedniej ustawy. W państwie prawa.

Kontrola kręci się w kółko:

Instytut Pracy Socjalnej i Pedagogiki Społecznej sprawdza wykorzystanie środków. Jego dyrektor jest członkiem SPD i AWO. Tak więc towarzysz ocenia program, który został stworzony przez towarzyszy, jest wypłacany towarzyszom – i sam za to zgarnia 7,8 mln euro. To zamknięty system bez kontroli zewnętrznej.

Filar 4: Przemysł antyrasistowski i integracyjny

Pełnomocniczka ds. przeciwdziałania rasizmowi Natalie Pawlik (SPD) rozdzieliła w 2024 r. 21,8 mln euro między 113 organizacji pozarządowych. Fundacja Amadeu Antonio: 1,1 mln (rekord), Federalne Stowarzyszenie Organizacji Migrantów: 2,3 mln.

Wskaźnik:

Wskaźnik odrzuconych wniosków o dofinansowanie: jednocyfrowy. Kontrole wykorzystania środków: zapytania parlamentarne ujawniły luki widoczne z autostrady...

Filar 5: Fundacje powiązane z partiami

Fundacja Friedricha Eberta, formalnie niezależna, ale pod względem kadrowym całkowicie socjaldemokratyczna. Posiada biura w 100 krajach.

Wszystkie fundacje powiązane z partiami otrzymały w ciągu roku łącznie około 690 milionów euro z budżetu federalnego. Partia, która ostatnio nieznacznie przekroczyła próg 20%, finansuje ze środków podatników globalną infrastrukturę, która pod względem zasięgu przewyższa niektóre ambasady.

Mechanizm systemu

System działa jak perpetuum mobile:

1. SPD tworzy fundusze pomocowe w ministerstwach.
2. Przedstawiciele SPD rozdzielają pieniądze.
3. Organizacje powiązane z SPD je zabierają.
4. Organizacje te demonstrują na zamówienie przeciwko konkurencji politycznej.
5. Dostarczają one „obywatelskie” oklaski oburzenia.
6. To oburzenie służy z kolei jako uzasadnienie konieczności kolejnych programów wsparcia.

Kto to krytykuje, otrzymuje etykietkę „wroga demokracji” — właśnie od tych organizacji, których istnienie zależy od tego, by zawsze był ktoś, kogo można zwalczać jako „wroga demokracji”.

- Bezprawie krytyki

Żadna inna partia w Niemczech nie dysponuje podobną siecią powiązań. I żadna inna partia nie reaguje tak alergicznie na pytania:

• Domagasz się przejrzystości w kwestii udziałów w mediach? → jesteś „wrogiem wolności prasy”
• Bliskość partii w stopce redakcyjnej? → jesteś wyśmiewany jako „naiwny”
• Kwestionujesz podstawę prawną programu „Demokratie leben!”? → jesteś „wrogiem konstytucji”
• Opisujesz system? → jesteś „Prawicowy”

To jest immunizacja poprzez etykietowanie.

Podsumowanie: Systemowa grabież

Przez cztery dekady ta partia zbudowała sobie system zaopatrzeniowy, który nie ma już nic wspólnego z demokracją parlamentarną. Jest on:

• Pasożytniczy: wywiera negatywny wpływ na państwo.
• Deformujący: zniekształca krajobraz medialny.
• Toksyczny: zatruwa dyskurs polityczny.
• Redystrybucyjny: ogrzewa własnych ludzi kosztem podatników.

Twierdzenie, że SPD jest „partią zwykłych ludzi”, jest albo kłamstwem, albo hipokryzją. Zwykli ludzie płacą. - Towarzysze zbierają kasę.

Klingbeil zarzuca Unii „brak treści”. To nie tylko żenujące. To obraza każdego pracującego człowieka, który płaci podatki i musi patrzeć, jak jego pieniądze trafiają do systemu, który w międzyczasie otwarcie nim gardzi.

To nie jest retoryka wyborcza. To diagnoza systemu.

Systemu, który wymyśla co raz to nowe podatki a wierni mu funkcjonariusze obrastają w tłuszcz.

Wiele lat podobna sytuacja ma miejsce w Polsce. Pytanie: Kto od kogo się nauczył? Polska lewica od niemieckiej, czy odwrotnie? W każdym razie, nauka nie poszła w las!

#larsklingbeil #FriedrichMerz #schwsrzrot #SPD

Za: Michael Schliederer